Begeleider in opleiding Maaike voelt zich gezien en gewaardeerd

De 45-jarige Maaike schuwt geen uitdaging. Na een carrière in het leger, als assistent-drogist en medewerker in een kledingwinkel, werkte ze de afgelopen jaren als taxichauffeur doelgroepen, en bracht ze Frion-cliënten naar hun dagbestedingslocaties in Zwolle en Zwartsluis.

Switchen naar de zorg
“In het verleden zorgde ik intensief voor mijn jongste. Nu minder, omdat ze sinds ruim een jaar beschermd woont. Ik had tijd om na te denken wat ik wilde en dacht aan social work of maatschappelijke zorg. Op dat moment had werving en selectie van Frion hier nog niks voor me. Maar een tijdje later belden ze over ‘Switchen naar de zorg.”

‘Ik vind dat je pas ‘nee’ kunt zeggen als je het hebt geprobeerd’

Door naar niveau 4
Maaike kon beginnen als zij-instromer op Commissarislaan 35 – 18. “Ik ben aan het praktijkleren en moet vóór mei 2024 drie certificaten op niveau 3 halen. Daarna ga ik voor niveau 4. Ik wil qua kennis gelijk staan met collega’s, een diploma, meer leren en meer verdieping. En ik heb dan meer garantie op werk.” Aanvankelijk wilde ze het liefst met mensen met een LVB werken. Toch startte ze op een EVB-locatie. “Ik wilde echt geen ADL-handelingen doen. Maar ik vind ook dat je pas ‘nee’ kunt zeggen als je het hebt geprobeerd. Ik liep een dagdeel mee en dat veranderde alles. Ik ontdekte hoe mooi het is dat een cliënt jou het vertrouwen geeft hem of haar te verzorgen.”

Getroffen met team
Tijdens dat dagdeel wilde ze van alles weten en stelde veel vragen. “Gelukkig bleken collega’s dat fijn te vinden. Ze stonden helemaal open voor mij. Ik voel me niet behandeld als een leerling. Ik word gezien en gehoord, ondanks dat ik geen zorgachtergrond heb en nog in opleiding ben. Mijn ideeën en meningen worden serieus genomen. Mijn collega’s geven me feedback, kijken mee naar mijn huiswerk. Ik heb het zo getroffen met deze mensen.”

‘Ik word gezien en gehoord, ook al heb ik geen zorgachtergrond en ben ik nog in opleiding’

Connectie
Maaike heeft haar plek gevonden. “Ik vind het fijn om met kleine dingen al zoveel te kunnen bereiken met cliënten.” Toen ze net startte bij 35-18 moest ze ook heel even wennen. Maar ze vond snel haar draai. “Je moet het klein houden. De ene cliënt kan verbaal communiceren, de ander doet dat non-verbaal. De bewoners hier zitten in de fase van sensatie, van afgaan op gevoel. Het is belangrijk om klein te kijken. Doordat we elkaar beter kennen, merk ik meer connectie.”

Gek dansen
Daarbij is humor en samen lachen belangrijk. “Het maakt een dag een stuk luchtiger. Dit werk kan pittig zijn. Samen plezier hebben, motiveert me enorm. Ik heb ook extra lol als het lukt om bij bewoners een glimlach op hun gezicht te toveren. Bij de ADL-handelingen, een stukje wandelen of fietsen, een spelletje of gewoon even gek dansen in de woonkamer. Dat vertrouwen dat ze in mij hebben, geeft mij ook een gewaardeerd gevoel.”

Kleine gebaren, grote betekenis
“Wat voor mij ook waardevol is, zijn de Frion-sokken die ik door de brievenbus kreeg. Of bijvoorbeeld een geschreven kaartje van de orthopedagoog en de bvp’er om ons een fijne zomer te wensen. Deze kleine gebaren hebben voor mij een grote betekenis. Ik voel me gezien en gewaardeerd.”