Ervaringen in verhalen
Professionalisering van de zorg
Laatste reis cliënt brengt verbinding op Ternatestraat
Samen optrekken voor waardig afscheid
Een cliënt die onverwachts aan zijn laatste reis begon, heeft voor het team op de Ternatestraat een bijzondere ervaring meegebracht. Waar de route naar het hospice al half was ingeslagen, was het in gezamenlijkheid toch mogelijk op locatie de laatste zorg te bieden. Een bijzondere ervaring. Mieke (arts), Christel (persoonlijke ondersteuner) en Annemarie (verpleegkundige) blikken daarop terug.
“Een lieve brief van verwanten van deze cliënt maakte ons nog eens extra bewust van hoe waardevol dit is geweest voor iedereen”, vertelt Mieke. “Met elkaar kun je veel meer dan je denkt dat je kunt. Frion bleek gewoon binnen de organisatie de zorg te kunnen leveren die daar buiten niet haalbaar was. Zo werd de route naar een hospice bespaard en kon meneer in zijn vertrouwde omgeving heengaan. “Het vertrouwen op elkaars expertise heeft voor meneer goede laatste weken in zijn eigen omgeving opgeleverd.”
Waardevol proces
“Dat is ook wat we wilden”, vult Christel aan. “Wij zijn als team geen verpleegkundigen maar met hulp en ondersteuning van het verpleegkundig team hebben we het waar kunnen maken. “We kijken terug op een intensief en waardevol proces wat ook wel emotioneel is geweest. We hebben zo’n betrokkenheid ervaren. Met de inzet van iedereen hebben we meneer zo comfortabel mogelijk en met zo weinig mogelijk pijn kunnen begeleiden. En iedereen deed een stapje extra zodat hij ook niet voortdurend met vreemde gezichten te maken had. We hebben daarvoor ook terug kunnen vallen op de vrijwillige thuiszorg. Bovendien heeft de familie hier gelogeerd. Het is zo mooi om dit proces te hebben kunnen waarmaken, zonder verplaatsing naar een hospice.”
Omarmen en aanvaarden
Dat is ook wat Annemarie eraan heeft overgehouden. “Een voorrecht om hierbij te mogen zijn. In korte tijd ga je heel intensief met elkaar om. We hadden een mooie klik en ik kijk met een goed gevoel terug op de mooie gesprekken die ik nog met hem heb mogen voeren. Tegelijkertijd kon ik ook voor het team de spreekwoordelijke schouder en vraagbaak zijn. Het doet me goed dat ik de cliënt rustig heb zien worden, zodat hij klaar was voor zijn laatste reis. We wisten natuurlijk allemaal dat hij zou gaan sterven. Dat we op deze manier in gezamenlijkheid de dood hebben kunnen omarmen en bespreekbaar maken, is van grote waarde. Iedereen was er klaar voor en kon het aanvaarden. Ik ben er trots op dat we het zo samen hebben kunnen doen.”
De dankbaarheid die de familie tot uiting bracht in de brief aan Frion maakt duidelijk dat we veel hebben kunnen betekenen in deze laatste fase, ook voor hen. Met vertrouwen in elkaars expertise, verbinding en een gezamenlijk doel kunnen we veel meer dan we soms denken.
